ДАЛЬБАРААНУУД

Минии модондо гарахаа түхеэржэ байхада:

— Намда дальбараануудые асараарай, — гэжэ заахан ашамни захяа һэн.

— Заатагүй асархаб, — гэбэб.

Бургааһанай захада байха ёһотой гэжэ моринһоо буубаб.

Буумсаарни, заахан шубуун һард гэжэ ниидээд, холо ошонгүй һуушаба. Дүтэлбэб. Тэрэмни дахин ниидээд, һуушаба. Даляа гэмтэһэн байгаа гээшэ ха, энээниие бариха ёһотой гэжэ намнабаб. Тэрэмни хүсэгдэбэгүй. Далинииньшье гэмтэһэн хэбэр үгы.

Би мориндоо ошобоб. Тэрэ шубуухай намай дахаад ниидэбэ. Харан гэхэдэм, мориноймни хүлэй хажууда зөөлэхэн, зохидхон уурхай соо зааханууд, борохонууд дальбараанууд һуужа байба. Ехэ баярлажа, табан борохон дальбараа тооложо, малгай соогоо хэбэб.

Гэнтэ харан гэхэдэм, мүнөөхи шубуухай далинуудаа дарбагануулжа, ехэ хайратайгаар абяа гаража байба. Малгай соохи дальбараануудни нариихан һула дуугаар харюусаба.

Би ехэ хайрлажа, дальбараануудые уурхай соонь хэжэ, мориндоо мордоод, харибаб.

— Юундэ дальбараануудые асарбагүйбши? — гэжэ ашамни уйлахаяа һанаба.

— Минии асарха гэхэдэ, эжынь үгөөгүй, — гэбэб.

— Зай, һайн даа. Асараа һаашни, эжынь бархирха байгаа, — гэжэ ашамни баяртайгаар дуугарба, энеэбэ.

В. АНАНЯН


<< гэдэргээ гаршаг саашаа >>